YİNE YOKSUN:(

Çocuk gibiyim bu günlerde...Herşeyden alınıyorum. Biri azıcık içime dokunan bir söz söylese ağlayacak gibi oluyorum. Sanki sonu olmayan kapkaranlık bir yoldayım da çıkış arıyorum. Gülüşlerim bir türlü yansımıyor dudaklarıma. Hep yarım, hep eksik günler yaşıyorum...
Yüreğim ağır geliyor bana. Hayata karşı bir yenilmişlik, bir boşvermişlik içindeyim. Oysa kent uzun zaman önce güneşe açtı kucağını. Bense nereye gitsem gri bulutlar sürüklüyorum peşimden. Güneş bir benim için doğmuyor nedense...Gece yarılarında sıçrayarak uyanıyorum nicedir. Nicedir huzur içinde uyumak ne demek olduğunu unuttum. Yeni güne dayanılmaz kalp ağrılarıyla başlıyorum...Tatsız, tuzsuz bir hayat işte...
Bu boş, bu saçma, bu delice mutsuzluktan kurtulmak istiyorum. Ama mümkün olmuyor. Nereye baksam seni görürken nasıl yapacağım bunu?
Gidişinin ardından her giden gibi bende bir iz bırakacağını ve sonra yok olacağını düşünüyordum. Olmadı... Ben yüreğimden ve beynimden çıkardığımı zannederken seni; sen saklanmışsın bir yerlere. Meğer hiç çıkmamışsın benden. Meğer çoğalmışsın kök salmışsın. Şimdi yeniden çiçek açıyorsun ve yayılıyorsun bütün bedenime...
Seni yok sayarken yaşamak daha kolaydı. Kalbimin önüne bir duvar örmüştüm. Aslında ben değilde sen örmüştün o duvarı bilmeden. Acı, özlem, hüzün gibi duygular giremiyordu yüreğime. Kendimce rahattım. Bir yol tutturmuş gidiyordum, öylesine beklentisiz. "Olmazdı" diyorum. "İmkansız bir aşktı" diyordum avutuyordum kendimi.
Şimdi seninle yaşadığım ne varsa resmi geçide çıkmış tören kıtaları gibi önümden geçiyor. Bu kent, bu sokaklar, köşedeki park, sahildeki dondurmacı, meydandaki simitçi, küçük masalı kahvehane; hepsi sanki "O burda" dermişçesine birer birer dikiliyor önüme. Söyler misin, bütün bunları yaşarken nasıl silebilirim seni? Nasıl olmadığını varsayabilirim?
Özledim seni yar.... Özleminle bahsedemiyorum artık. "Gel desem gelir misin? Kollarını açarak koşar mısın bana? Bu sevdayı benimle taşır mısın? Beni sensizlikten kurtarır mısın?...!!!!
Ara sıra pencereye çıkıyorum. Etrafa bakıyorum. Geldiğini hissediyorum. Ama sokaklar bomboş. Yine yoksun. Unuttun belkide bu sokakları. Oysa her köşe başı bana seni hatırlatıyor. Sevdalar bitmez sanırdım. Bitiyormuş oysa; yanılmışım. Sen uzak diyarlardasın şimdi. Ben hala seni bekliyorum bıraktığın yerde gözyaşlarımla birlikte. Belki tekrar dönersin, belki tekrar seversin diye. Unutmak bana göre çok zor sana göre kolaymış. Unutmak basit mi acaba? Aşklar bir çırpıda biter mi? Sana soruyorum, sana sesleniyorum. Bir zamanlar iki yabancıydık, bir zamanlar iki arkadaştık, bir zamanlar bir sevdaydık, şimdi ise tekrar başa döndük, yine iki yabancıyız, Hâlâ sevdiğini hissediyorum, seviyorsun değil mi? Söyle ne olur yabancı, sana soruyorum Seviyor musun?....!!!!!

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !